Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Moριακή Μουσική...


Όταν τα συναισθήματα γίνονται νότες και οι νότες γίνονται ήχοι, το είναι μας απελευθερώνεται και ανακαλύπτουμε τη μαγεία της μουσικής!

Η μουσική μπορεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις κάθε ψυχολογικής κατάστασης. Ο ρόλος της? Λυτρωτικός...Ο σκοπός της? Η εσωτερική ευημερία, η συναίσθηση ότι βρήκαμε έναν ώμο να στηριχτούμε, να απαλύνουμε τον πόνο ή να μοιραστούμε τη χαρά μας... και τότε όλα είναι εύκολα στη ζωή...όλα εφικτά...όλα πολύχρωμα...

Η φύση έχει κι αυτή τη δική της ανάγκη να εκφραστεί...
Στήνει το δικό της παιχνίδι, θέτει όρους-κανόνες και συνθέτει...
Αρπάζει το δοξάρι της και διευθύνει την πιο μαγευτική ορχήστρα...σε μια μουσικο-χορευτική παράσταση που σε κάνει να αντιληφθείς την ωραιότητα της ύπαρξης...την αρμονία του σύμπαντος...την τελειότητα με την οποία οι νότες είναι διατεταγμένες στο πεντάγραμμο, χωρίς ίχνος φάλτσου κατά την εκτέλεση!

Και ο λόγος, για τη μοριακή ή γονιδιακή μουσική.
Σε μια εξαιρετική και ευφάνταστη προσπάθεια, οι επιστήμονες επιχείρησαν να ταιριάξουν τις μοριακές υπομονάδες του DNA (νουκλεοτίδια) ή τα δομικά μόρια των πρωτεϊνών (αμινοξέα) με νότες. Το ανήσυχο πνεύμα σε συνδυασμό με την ευαισθησία που αναπόφευκτα καλλιεργεί η συστηματική μελέτη της ζωής, παρακίνησε τους Βιολόγους σε μία απόδοση της τελειότητας του μικρόκοσμου μέσω ενός μέσου κοινώς αποδεκτού: τη μουσική!

Δεν καταλαβαίνει κανείς εύκολα την αλληλουχία "GTAACAAAGGCTGTAAGGG", ούτε αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητά της για τη ζωή. Η μουσική όμως, μιλάει στην ψυχή όλων!

Οι επιστήμονες υποψιάστηκαν...Τέτοια οργάνωση, τέτοια ακρίβεια στην αλληλούχιση, ενδεχομένως να μπορεί να εκφραστεί και σε άλλο επίπεδο...
Άλλωστε τα δεδομένα της χαρτογράφησης ενός γονιδίου, συγκρινόμενα με τις παρτιτούρες οδηγούν σε έναν απίστευτο παραλληλισμό:
-Η σειρά δεν είναι ποτέ τυχαία! Μία λάθος νότα ή μία λάθος βάση, μία λάθος παύση ή μία λάθος τριπλέτα λήξης, καταστρέφουν το "έργο τέχνης". Οδηγούν σε φάλτσα-μεταλλαγές. Και υπό αυτές τις συνθήκες ούτε η μελωδία, μα ούτε η πρωτείνη υπηρετούν πλέον το σκοπό τους.

Τα αποτελέσματα λοιπόν δικαιώνουν αυτή την προσπάθεια! Έχουν ήδη καταγραφεί μελωδίες που αντιστοιχούν σε γονίδια πρωτεϊνών, όπως της αυξητικής ορμόνης και της χοριακής γοναδοτροπίνης, στο άκουσμα των οποίων θέλει προσπάθεια για να μην εκπλαγείς!
Μελωδίες αρμονικότατες, με χαλαρωτικές ιδιότητες, που μοιάζουν με απαλό νανούρισμα και δεν απέχουν πολύ από την κλασική μουσική που όλοι γνωρίζουμε.

Η προσπάθεια αυτή, δίνει άλλη διάσταση στις ικανότητες της μουσικής! Διότι, παραλληλίζοντάς τη με τη ζώσα ύλη, της δίνει πνοή, και δύναμη! Εδώ μπορούμε να βρούμε μια εξήγηση στις θετικές επιδράσεις της μουσικής στον οργανισμό μας...Είναι κομμάτι μας! Μας μοιάζει! Είμαστε φτιαγμένοι απ'το ίδιο καλούπι!

Πώς μπορούμε, λοιπόν, εφόσον μέσα μας εξελίσσεται ένας αέναος χορός, με τις νότες πιασμένες χέρι χέρι με τις βάσεις της υπόστασής μας, να μη θαυμάσουμε αυτό που λέγεται φύση, να μην υποκλιθούμε στη δύναμή της και να μη νιώσουμε δέος?

Κάτι τέτοια είναι που μας υπενθυμίζουν πόσο υπέροχος είναι ο κόσμος εκεί μέσα στα κύτταρά μας, τόσο μακριά, μα ταυτόχρονα τόσο κοντά μας...

Αλήθεια, πολλές φορές θα ήθελα να ζούσα εκεί, παρά εδώ...

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Παρελάσεις...


Άλλο ένα θολό κομμάτι στο χώρο της παιδείας!

Μύηση στην πειθαρχία, στοιχεία απόλυτου καθεστώτος, φανατισμός τύπου "εμείς είμαστε και κανένας άλλος", φόρος τιμής όχι μόνο στους ήρωές μας, μα και στην υπάρχουσα ηγεσία με το γνωστό χαιρετισμό, ομοιομορφία στην εμφάνιση, διάκριση βάσει φυσικών χαρακτηριστικών (δεν έχει το δικαίωμα ένας πιο κοντός να χαιρετήσει τον δήμαρχο...η έλλειψη μερικών εκατοστών τον καθιστά ακατάλληλο βλέπεις...)αλλά και βάσει επιδόσεων (σημαιοφόρος-παραστάτες) ή εθνικοτήτων...

Και διερωτώμαι...Αυτός είναι ο σκοπός μιας Εθνικής Επετείου?
Να καμαρώσουμε όλοι τον εαυτό μας και οι συγγενείς μας εμάς κάνοντας πασαρέλα, ή ακόμα χειρότερα να βιαστούμε να τελειώσουμε με αυτή τη βαρετή υποχρέωση, ώστε να πάμε να πιούμε το καφεδάκι μας?
Ο ρόλος του σχολείου και των καθηγητών είναι να μας επιτηρούν μην τυχόν δε στοιχηθούμε σωστά ή χτυπήσουμε το δεξί πόδι αντί το αριστερό?
Ή μήπως να απειλούν με απουσία σε οποιαδήποτε απροθυμία για συμμετοχή εκφραστεί?

Εάν θέλουμε να τα έχουμε καλά πρώτα απ'όλα με τον εαυτό μας, να τιμήσουμε την ξεχωσριστή αυτή μέρα όπως της αρμόζει και να κάνουμε μερικά βήματα πιο μπροστά...(το κέρδος δικό μας θα 'ναι...)...ας πρωτοτυπήσουμε!

Αρκεί μια γιορτή, ή μία πορεία...όπου δε θα προβάλλονται ο εθνικισμός, μα ο ηρωισμός, η μεγαλοψυχία, η ηθική, τα ιδεώδη και ιδανικά που συνιστούν τον πυρήνα εκείνης της περιόδου...και ακόμη εντονότερα η καταδίκη του πολέμου με αφορμή τα τραγικά γεγονότα...
Τι σημασία έχει να υψώσουμε την ελληνική σημαία, να απαγγείλουμε το ποίημα ή να στολιστούμε να πάμε στην εκκλησία, αν πρώτα απ'όλα δε νιώθουμε όλα τα παραπάνω?
Αλλά στου κουφού την πόρτα.......

Αν ξαναπήγαινα σχολείο, δε θα συμμετείχα σε ένα φασιστικό κατάλοιπο...όχι δε θα έκανα παρέλαση...κι ας ήμουν και σημαιοφόρος...